ল'ৰালিতে ধেমালীতে ( অনুভৱ )

সন্ধিয়াৰ আগে আগে আয়ে খেলাবোৰ সামৰিব কৈছিলে, তই তেতিয়া 

কাণমলা এটা খাই পঢ়া টেবুলত বহিছিলি ৷ 

পকেটত কিন্তু তেতিয়াও মাৰ্বলগুটিবোৰে খিলখিলাই আছিল ৷ 


 পিতাম্বৰ মাষ্টৰে দিয়া অংকবোৰ গোটা গোটা চফা চফা আখৰেৰে 

কৰি যাঁওতে টোপনিৰ জালত , তেজ পানী কৰি পিতায়ে ঘটা টকাৰে 

কিনা চিয়াঁহীৰ দোৱাতটোও উদঙাই দোৱাতৰ লগতে অংকৰ বহীখনো 

নষ্ট কৰিছিলি ৷  তোক কোনেও দাবী ধমকি দিয়া নাছিল৷  লাহে লাহে 

তোৰ ভুলবোৰো বাঢ়ি আহিছিল ৷   এসাজ খাই ইসাজ লঘূণে তোক 

ৰাখিবলগীয়া হোৱাৰ যন্ত্ৰণাত আই-পিতাই দুয়ো নিশ্চুপ আছিল ৷  তই 

যৌৱনৰ দেওনা নৌ পাঁওতেই অভাৱবোৰে তোক জুৰুলা কৰিছিল ৷ 

তই যুঁজিছিলি আৰু যুঁজি থাকোতে তোৰ ভুল কৰা স্বভাৱটো কমি 

আহিছিল ৷ জীৱন যুঁজত বিজয়ী হোৱাৰ আগমূহুৰ্ত্তত তই পুনৰ এমুঠি 

মাৰ্বল পকেটত ভৰাই লৈছিলি আৰু অসময়ত খেলিবলৈ পদূলীৰ 

বাহিৰ হৈছিলি৷  যোৱাৰ আগত তই আইৰ চাদৰেৰে সাজি লোৱা মোৰ 

পুতলাৰ দৰা-কইনাযোৰাক গৰকি দৌৰ মাৰিছিলি ।এইবাৰ মই মনে 

মনে থকা নাছিলো ৷ আয়ে গালি দিব বুলি তোক উভটাই আনিবলৈ 

তোৰ পিছেপিছে দৌৰিছিলো ৷ তোৰ পকেটৰ মাৰ্বলৰ খলকনিত তই 

মোৰ মাত নুশুনিলি ৷ ইতিমধ্যেই তই চুবুৰী পাৰ হৈ জয়া, মনি, 

চম্পা,,, ইহঁত চবৰে পুতলাবোৰ ভাঙিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলি ৷ ল'ৰালিৰ 

ধেমালীৰ আলমতে তই ভুলবোৰ কৰি গৈ থাকিলি । 

( এজন কবি বন্ধুৰ  (?) হাতত .. )

জেপ ( গল্প )

ফটা কাগজ এটুকুৰা সি জোকাৰিলে -ধোবাটোৱে তাৰ পেণ্টৰ জেপত পোৱা ।

বিয়পি পৰা আখৰবোৰে তাক বৰকৈ আমনি কৰিছে ।  জুনমাহৰ এই 

ভৰদুপৰীয়াও তাৰ কঁপনি উঠিছে, 

ক'ত গ'ল , ক'ত গ'ল??

ক'ত হেৰাই গ'ল তাই ??

ৰাতিলৈ সি আজি দিনটোৰ খবৰ কাগজখন পুনৰ হাতত তুলি ল'লে । আজিও 

সোতৰ তাৰিখ-জুন মাহ । কাগজখনৰ দ্বিতীয় পৃষ্ঠাৰ' শ্রদ্ধাঞ্জলী'ত দিয়া তাইৰ 

ফটোৰে সৈতে এটা কোণ কেঁচী খনেৰে কাটি লৈ পাৰ্চটোত আলফুলে ভৰাই 

থ'লে, ফটা কাগজখনৰ সৈতে । 

মানুহজনীক এইবোৰ ক'লে নুবুজিব ।  মানুহজনীয়ে হয়টো তাকেই পাগল 

ভাবিব, মাত্র এদিন লগপোৱা 'তাই'জনীৰ চিঠি অতবছৰে কঢ়িয়াই ফুৰিছে 

বুলি । কিন্তু, প্রেমৰ যে অন্য এক নাম প্রতীক্ষা আৰু ত্যাগো হয়, সেইয়া তাইক 

যোৱা দহ বছৰেও সি বুজাব নোৱাৰিলে ।

তাৰ গালতে অকণমানি কোমল হাত এখনৰ পৰশ পৰিল । সি উচপ্ খাই 

উঠিল । তাই নেকি ??চকু ঘূৰাই কাষতে শুই থকা সৰু জীয়েকক দেখি 

কাষলৈ চপাই আনিলে  ।

'পাপা, ষ্ট'ৰী এটা কোৱা, মই টুপু যাম ।'

"হমমম......এখন ঠাইত এটা ৰজাদিনীয়া কাৰেং আছিল । তাত এজনী 

ছোৱালী সদায় কাৰোবাৰ কাৰণে ৰৈ আছিল । ....."

চিলা ( কবিতা )

তোমাৰ আকাশত চিলা হৈ উৰাৰ শাস্তি 

এনেদৰে পালো ;

মাটিৰ লগত 

সম্পৰ্ক হেৰুওৱাৰ লগতে,

নিজকেও হেৰুৱালো ।