দূৰত্ব ( গল্প )

২৪ জুলাই, ২০১৩ ।

“নিশা ডেৰ বাজিছে । ঘৰৰ সকলো শুই নি:পালি দিলে । বুকুখন চাকৈ-চকোৱা জনীৰ নিচিনা চটফটাবলৈ লাগিছে । সি শুলেনে নাই বাৰু ? মেছেজ এটাকে দি দিওঁবুলি হাতলৈ ফোনটো আনিও গাৰুৰ তলত পুনৰ ভৰাই থলো ।

মাজে মাজে ফোনটো উলিয়াই সময়টো চাওঁ – পুৱতি নিশা ২ বাজিছে, ৪ বাজিছে । ওৰেটো নিশা বাজি থাকিল কাণত সি বেয়া পোৱা লতা মংগেশকাৰৰ ‘ অউৰ ক্যা এহদে ৱফা হ’তেহে…” । একেবাৰেই যোগাযোগহীন হৈ গ’লো দুটা প্রাণী, যাৰ আত্মা একেটাই আছিল । চকুপানী বাগৰি আহি গাৰুটো ভিজি গ’ল । অলপ পাছতে সি কোৱা কথা এটা মনত পৰিল- “ গোটেই আত্মাৰ দুখবোৰ চকুতে আনি থৈছা যে? “  আকৌ বেঙীজনীৰ নিচিনাকৈ চকুপানীবোৰ মচি পেলাও । ৫ টা বজাত বিছনাৰ পৰা নামো । হমমম্….এতিয়া দিনৰ পোহৰত সুখী হোৱাৰ নাটক ।“

১২ এপ্রিল, ২০১৬।

নতুন ঘৰটোৰ পাছফালৰ বাৰাণ্ডাত দমাই থোৱা পুৰণা ট্রাঙ্কটো চাফা কৰি থাকোতে পাপৰিয়ে তাইৰ ডায়েৰীখন পালে । ৩ বছৰ পুৰণি ডায়েৰী । পঢ়ি থাকোতে বুকুখন গধুৰ হৈ পৰিল । টপটপকৈ কেতিয়া চকুপানী পৰি বুকুৰ চাদৰখন টিটিলে গমেই নাপালে ।  কিমান যে অভিমানী আছিল সময়বোৰ  । এটা মাত্র ভুল বুজাবুজিয়ে নিঃশেষ কৰি পেলাইছিল তাইৰ হেপাহ, অনুভৱবোৰক ।

হঠাৎ পিছপিনৰপৰা মানুহজনে মাত লগালে –“ হৌৰা, কামবোৰ সোনকালে সামৰি গা-পা ধুই ওলোৱা আকৌ । মায়ে ঘৰলৈ সোনকালে ওলাই যাব কোৱা নাছিল জানো । অকণমানিও আকৌ টোপনিয়ে গ’ল । ৰ’দটো মুৰলৈ নুঠোতেই ওলাই যোৱা ভাল হ’ব, নহ’লে তাই কষ্ট পাব গৰমখনত ।“ কথাখিনি কৈ কৈ মানুহজন একেবাৰে তাইৰ কাষ পালেহি । খপজপকৈ ডায়েৰী খন ভৰাই থবলৈ ল’লে তাই ।

কিন্তু হাতৰ পৰা ওলাই পৰিল সেইখন । আৰু লগতে পৰিল সেই ল’ৰাজনৰ সৰুকালৰ ফটো এখন ।

তাইৰ মানুহজনে ফটোখন হাতত তুলি ল’লে । তাইৰ বুকু শুকাই গ’ল ।

“ ইচ্, কি যে মানুহ তুমি । এইসোপা কিয় থৈ দিছা? জ্বলাই পেলাবা । এইবোৰ চাই চাই চকুপানী টুকি থাকি কি পোৱা অ’ ? “

মানুহটোৰ কথাখিনি শুনি তাইৰ লাজো লাগিল , অলপ মুখখনো ফুলিল ।  তাইৰ ডায়েৰী তাইৰ কথা ,সযতনে থৈ দিব নে জ্বলাব । তেওঁ পতি হ’ল বুলিয়েই আৰু ….।

“ যোৱা যোৱা এতিয়া গা ধুই ওলোৱা সোনকালে । ইয়াত বহি বহি বানপানী আনিব নালাগে । মই মানুহটোৱেই আছো দেখোন এতিয়া  । আৰু কি লাগে তোমাক হা ? ভুল বুজাবুজি হৈ ভালহে হৈছিল । তেতিয়াহে তোমাৰ পৰা দূৰ হৈছিলো । দূৰত্বই মৰম বঢ়ালেহে । এটা অৰ্থত সেই দূৰত্বই আমাক আচলতে কাষ চপালে বুজিছা ? ক’ত বুজিবা । তোমাকটো মই যি বুজাও আগৰে পৰা তাৰ ওলোটাটো বুজাৰ বেমাৰ আছে তোমাৰ । “

“হ’ব  দিয়ক , এতিয়া আকৌ মোক নবকিব  । বিয়াৰ আগৰেপৰা অতবছৰে আপোনাৰ বকনি শুনোতেই গ’ল । আৰু নহ’ব । “- পাপৰিয়ে চাদৰৰ আঁচলেৰে চকুপানী আৰু লাজখিনি ঢাকিবলৈ চেষ্টা কৰি ক’লে ।

‘ইচ্ চকুপানী লুকুৱাইছে চোৱা । যোৱা এতিয়াই, কেইদিনমানৰ পিছত জীয়ৰী ডাঙৰ হৈ এইবোৰ দেখিলে কি ভাবিব হা ? –চা, বুঢ়াবুঢ়ী দুটা ইমান ৰোমাণ্টিক !! “

যাহ্ এই মানুহটো যে ইমান বেয়া বুলি গিৰিয়েকক বুকুতে ঢকা এটা মাৰি তাই অকণমানী শুই থকা কোঠাটোৰে গৈ বাথৰূমত সোমালেগৈ । বাথৰূমত চাৰ্ফ এক্সেলৰ পেকেটতো দেখি তাইৰ ডায়লগটোলৈ মনত পৰিল – “দাগ অচ্ছে হ’তে হে “।  হমমম্ ঠিকেইটো।  দূৰত্বও মাজে মাজে সম্পৰ্কবোৰৰ গভীৰতা বঢ়াবলৈ ভালেই দেখোন ।